Petang semalam bawah pondok kebun jadi macam kedai kopi kecil orang kampung. Bezanya tak ada meja marble, tak ada kipas berpusing. Yang ada cuma tunggul kayu, termos air panas, bau rumput lepas ditebas dan bunyi cengkerik mula menyanyi dari arah semak.
Mail Towing datang dulu naik motor kapcai buruk dia. Brek berbunyi nyaring sampai burung atas pokok terbang. Lepas tu Tok Awang pula muncul berjalan kaki sambil tangan pegang topi lusuh. Mat Rizal macam biasa… mulut lebih laju daripada kaki.
Gambar Janaan AI
“Dengar cerita harga getah naik sikit dah ni...” kata Mail sambil duduk atas batang kayu.
Pokcik yang tengah bancuh kopi cuma angguk perlahan.
“Naik sikit je pun. Jangan dok seronok sangat. Esok lusa turun balik...” sampuk Tok Awang sambil ketawa kecil.
Mat Rizal terus menyelit.
“Naik seringgit pun orang kampung dah mula senyum dah. Lama dah muka masam tengok harga getah ni.”
Semua ketawa perlahan.
Memang beginilah orang kebun. Kadang-kadang bukan kaya sangat pun bila harga naik. Tapi sekurang-kurangnya hati rasa ringan sikit bila tengok hasil torehan pagi boleh beli beras, kopi dan rokok tanpa banyak berkira.
Dari pondok tu nampak bukit belakang diselubungi awan kelabu. Rumput yang Pokcik tebas pagi tadi masih berlonggok tepi jalan kebun. Bau tanah lembap naik selepas hujan renyai petang tadi.
Mail capai cawan kopi panas.
“Kalau harga naik lama sikit… boleh la tukar tayar motor aku ni,” katanya sambil gelak.
Tok Awang terus menyindir.
“Tayar motor boleh tukar. Perangai malas menoreh tu bila nak tukar?”
Sekali lagi pondok kebun pecah dengan gelak ketawa.
Kadang-kadang bahagia orang kampung ni mudah saja. Duduk bawah pondok kebun, sembang pasal getah, hirup kopi panas dan gelak sesama sendiri sementara hari makin gelap di celah bukit.
Ulasan