Pagi tadi, angin laut masih lembut, Pokcik dah turun ke pantai Pachakan bersama dua orang anak—yang sulung dan yang keempat. Jam 6.45 pagi kami mula memancing. Suasana pagi tu memang tenang… bunyi ombak perlahan, langit cerah, dan angin laut yang sejuk buat hati rasa lapang. Anak sulung macam biasa, penuh fokus. Mata tak lari dari hujung joran. Yang si keempat pula, santai sikit… tapi bila ikan makan umpan, dia yang paling cepat angkat joran. Ada masa kami diam saja, tengok laut… ada masa borak kosong, gelak sikit-sikit. Itulah sebenarnya momen yang mahal. Alhamdulillah, rezeki pagi ni boleh tahan. Ikan gelama banyak juga naik. Seekor demi seekor, sampai penuh bekas. Lebih kurang dalam 30 ekor juga. Walaupun bukan ikan besar, tapi cukup buat hati puas. Orang memancing ni faham… bukan saiz yang kita kejar sangat, tapi rasa getuan di hujung joran tu yang buat kita ketagih. Tapi bila matahari mula meninggi, panas pun makin terasa. Dalam pukul 10 pagi, kami pun ambil keputusan untuk balik....
Petang raya ketiga ni… lain rasanya. Tak lagi kelam kabut macam dua hari lepas. Tak ada lagi bunyi pintu dibuka tutup tanpa henti, tak ada lagi suara orang datang bersilih ganti. Rumah kembali tenang… tapi bukan kosong. Masih ada. Anak-anak masih ada. Petang tadi, Pokcik duduk di beranda. Angin petang lalu perlahan, bawa sekali bau tanah dan rumput yang mula kering. Matahari pun dah tak terik, cuma tinggal cahaya keemasan yang jatuh lembut atas halaman. Gambar janaan AI Di dalam rumah, dengar suara anak-anak berbual. Ada yang gelak, ada yang bergurau. Bunyi pinggan di dapur, bunyi air mengalir… semuanya biasa, tapi entah kenapa hari ni terasa lebih bermakna. Mungkin sebab Pokcik tahu… hari-hari macam ni tak lama. Esok lusa, masing-masing akan balik. Ada yang ke kota, ada yang ke tempat kerja. Rumah ni akan kembali seperti selalu — sunyi, tenang… macam petang-petang biasa sebelum raya. Pokcik capai segelas air sirap yang masih sejuk. Hirup perlahan. Manis dia tak sama macam hari pe...